something very Olish

pokrowiec

taki niebieski, od parasolki, zgubilam gdzies…pewnie przy wyciaganiu czegos zupelnie innego…z zabalaganionej torebki

zezlilam sie na siebie…na swoje roztrzepanie…ledwo co dostalam – juz zgubilam

wciaz cos gubie…ostatnio nawet rozbijam…trace

aniol stroz szepce mi w myslach, ze nie ma tego zlego, ze nauczka na przyszlosc, ze moze te rzeczy same chca sobie juz po prostu odejsc…ze taka juz kolej rzeczy, ze dobrze, ze inne wciaz sa…ale ja jakos tak wciaz zezlona na siebie…

ze nie dbam, ze nie szanuje, ze zbyt ulotnie to wszytko traktuje…a tego pokrowca niebieskiego to mi zal, ze sobie poszedl…tak po prostu, ze nie przypilnowalam – i wylecial

szkoda

zaslonoodpornosc

nigdy nie wiem, zamykajac drzwi, kiedy je ponownie otworze…i komu

kiedy tak leze sama w lozku, tez nie wiem, czy jeszcze kiedys oprocz, ze w snach, znajde go tam obok

i kiedy dzwonek dzwoni do drzwi, to wiem, prawie napewno, ze to ktos inny

w nocy sasiedzi spac nie daja pozapalanymi oknami…takie wielkie latarnie naprzeciwko mojej sypialni, musze sprawic sobie zaslony

ale to przeczucie, ze on kiedys wroci i rozwali caly mojego swiata beznadziejny porzadek…zdaje sie byc zaslonoodporne

i i tak spac nie moge, a kiedy spie, to sni mi sie, ze on nie moze wsiasc do autobusu, w ktorym ja i moj chlopak dzielimy miejsce z tlumem innych pasazerow…nie ma juz miejsca dla niego…zostaje na przystanku, my odjedzamy

jest mi smutno, moj chlopak jest zdziwiony

pap-ka

tutaj w Belgii mowia “pap”, u nas w Polsce uzywaja slowa papka; ja uzywam obu slow naprzemiennie, w zaleznosci od stopnia pochmurnosci tudziez promiennosci (czyli tak, jak mi sie podoba)

pap-ka, to gesta substancja, sporzadzona na ogol z mleka i czego jeszcze (na ten przyklad ryzu), pap-ka moze byc tez zupa, a kokretnie przecier z warzyw, jaki serwuje sie malym dzieciom (jeszcze bezzebnym)…lub wszystkim pozostalym, takze doroslym, niekoniecznie bezzebnym, ktorzy zwyczajowo lubuja sie w pap-kach

ja pap-ki tez lubie, tak bezwarunkowo, po prostu…od zwyklej kaszki (pap-ki) manny po pap-ke tof’owa – wyrob wlasny, mnie papki nie odrzucaja, smakuja mnie nawet, generalnie: chetnie sie pap-kam

i jak na ironie losu, swiat tez staje sie pap-ka, przeogromna pap-a, zbiorem i przemialem mysli, pogladow, czynow a nawet wyczynow, odglosow, uderzen…taka sto-razy-juz-odgrzewana pap-ka, co mdlosci powoduje, gorzka zgage..niesmaczna, szara, przypalona pap-ka…ale ja w takiej pap-ce sie nie-pap-kam

z plaszczem na ramieniu

takie to przedlistopadowe ciepelko

ludzie z lekka zakatarzeni, dni krotkie, poranki zimne, ale spoznione lato jeszcze trwa

halloween, swieto dyni i duchow…zabawne, ze w mojej wyszukanej tak zwanej ‘biblii do gotowania’ tysiac przepisow na nie-wiadomo-co, tylko tego prostego, na zupe z dyni  taka zwyczajna jesienna – brak!

swiat probuje stanac na glowie, tylko jakos tak nieporadnie i nawet zupa z dyni mu z tego nie wychodzi =P

jednego serca tak malo

a koldry sa dwie i trzy poduszki, milosc i pokoj z kuchnia – wersja numer dwa

i niech nawet “mimozami jesien sie zaczyna”